Er zijn vele fabels over egels bekend. Afgevallen vruchten zou hij aan zijn stekels prikken, hij zou zelfs in bomen klimmen om de vruchten omlaag te gooien. Nog gekker is het verhaal dat egels ?s nachts bij koeien melk zouden drinken en dan zelf mond en klauwzeer zouden verspreiden. De bek van een egel is er trouwens veel te klein voor. Egels zouden kippeneieren stelen en ze leegzuigen. Een egel kan zijn bek niet ver genoeg openen om en een ei in te vervoeren, het zou steeds weer wegrollen. Kleine vogeleieren met een dunne schaal kan hij wel aan, maar leegzuigen; nee. Het sprookje van de haas en de egel van de gebroeders Grimm kent vrijwel iedereen. Zij schreven ook het sprookje ?Hans, mijn egel?. Vossen zouden egels in het water leggen of met urine besproeien om hem zich te laten ontrollen. Hiervoor zijn geen bewijzen gevonden. Veel mensen denken nog steeds dat er hond of varken (zwijns) egels bestaan. Een hondsegel zou een egel met een stompe snuit zijn, een varkens egel een met een spitse snuit. Hoewel er verschillende maten egels voorkomen is er maar een Erinoceus europaeus. Er is een verklaring voor deze verschillende waarnemingen. Een egel die zijn kop nieuwsgierig strekt moet een zwijnsegel zijn en een die wat schrikt trekt de spierkap over zijn kop. Zo kan het zijn dat zijn kop gedrongener lijkt; een honds- egel. Egels in de kunst zijn er ook. Zo kom je asbakken, haarborstels, kamerversieringen, afbeeldingen op vazen, enz. tegen.
